حال و احوال دم عصر خراب است بیا

بوسه از لب ستاندن ثواب است بیا

گر تو عاشق شده ای عشق من آخر بیا

قدمی گر بنهی بر دیده گان است بیا

شور مستی زده بر سر تو را میخواهم

گر مرا دوست نداری فقط امشب بیا

کاش عشقی در جهان هرگز نبود
تاکه وامق و عذرا و یا لیلی بی مجنون نبود
کاش می بستند در این عشق را
تاکه فرهادی سر در گم نبود
کاش عاشقی مرهمی از قبل داشت
نه نوش دارو بعد مرگ سهراب بود
من چه سازم با این درد عشق
تا ابد ای کاش پا پیچم نبود

تو میدانی که آسمان هم بستر غم هاست
نشسته شبنمی از درد بر رخ همچو گلی زیبا
تو میدانی که گل ها شب تا صبح اشک میریزند
زدرد بی کسی شاید که فردا پرپرش کردند
تو میدانی نسیمی نیست مهری نیست بر شاخه گلی تنها
فقط آن زوزه ی باد هست که میچرخاندش بی رحم به هر سویش

+ نوشته شده در چهارشنبه سوم آبان ۱۳۹۶ساعت 22:30&nbsp توسط نازیلا |

دل آشفته ملول و رنجورم
از این دنیا سخت دلگیرم
به هر سو مینگرم بد میارم
از اول من ز دنیا دور بودم
نشاید لحظه ای خنده بر لب نشانم
غمین هر سو بنگرم غم بینم
خدا یا تا به کی این همه باید بد بیارم
بگردون چرخ گردون سوی خوشبختی برایم
که گر گردون نگردد باز بد بیارم

خیالم آشفته هست برای فردایم
غمی مخوف پنهان هست در سینه ام
که نتوان به کسی گفت و آورد بر زبانم
من آن رمیده ام که زدنیا و خلق بریده ام
به چشم پر حسرت دیگران من شادترینم
چه سود که کسی نمیداند غم نها نینم

دلم از رمق رفت
وقتی از دلم عشق رفت
دلم از صفا و عشق رفت
وقتی خورشیددر شفق رفت
چه بگویم که کجا رفت چرا رفت
وقتی خورشید از افق زفت
خنده از لبم رفت
وقتی رفیق شفیق رفت

من و این تنهایی و بی خبریشده آتش به تنم دم نزنیزسرا پای وجودم همه شورو اشتباقتو جدا مانده زما و بی خبر ازحال منینتوان آمد بسویت که سراپا بهارینتوان دل زتو کندن که تو شورو نواییتو در ابن گلشن عشق تک گل مهر و وفاییمن به زیبایی تو مست و مبهوت تماشاییگر نسیمی بوزد غطر تن تو آید به مشامیمن چو پروانه به دورت بزنم بال و پریفاصدک از خنده ی گل گرمی خورشید بیارد خبریروح رفته زجانم دگر بار بیاید به تنیمن نه آنم که غافل ز تو و جام می ایبلکه مغرورزتو مست زجام می ایتشنه کامان همه گرد تو آیند همیتو که خود تشنه تراز هر تشنه لبی + نوشته شده در چهارشنبه چهارم مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:4 توسط نازیلا | ادامه مطلب

رنگ خوشبختی دگر کمرنگ شد
وقتی که جای محبت خدعه و نیرنگ شد
دشت سرتاسر پراز گل های رنگارنگ شد
شهد هر گل بهر زنبور چون شرنگ شد
چون خزان از شاخه جدا هر برگ شد

دلم زبی کسی خود به درد آمده است
زغربت و تنهایی خود به تنگ آمده است
در این خانه که نه حدیث و سخنیست
نه محفل گاه و نه رفت و آمدنیست
چگونه دل خوش کنم به عمری که فناست
نه همدم و نه می و نه میخانه ایست

سلام بر روز بر آفتاب بر خورشید
سلام بر خنده ی گل در کنار بلبل
سلام بر جویباران با نوای شرشرآن
سلام بر دشت بر کوه ای استوار
سلام بر تو سلام برمن سلام برما
سلامی گرم و پر از عشق خدایی

هرز گاهی بهم سر زن
که از یادت نرم هرگز
اگر چه دشوار باشد
ولیکن رسم آشنائیهاست
دوستی را با محبت میتوان
صاحب قدم کرد و نبرد از یاد
بیا تا از صاحبدلان باشیم
هرگز نبریم از یاد یکدیگر را

من در دشت بلا آهوی فراریم
در دام فتاده و در وحشت و تنهاییم
از بهر نجات ناله و فریاد میکنم
مادر هراسان از بهر نجاتم
هرسو دوان و دل نگرانم
تا آمد بسویش رضای مهربانم
مادر خیزان و نالان بسویم
کرد گریه به آقا از بهر نجانم
آن مهربان و عزیزبا کرامت
شد ضامن آهو و داد نجاتم